Lyttelton-Oos Blog

Wat gebeur as jy naby aan die Here leef?

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Wed, 28 Jan 2009 09:16:00 +0000

Preek

Sondag 25 Januarie 2009

Wat gebeur wanneer jy naby aan die Here leef?

Hoe beïnvloed dit jou lewe? Wat is die effek van 'n lewe naby aan die Here op jou persoonlike lewe, jou gesinslewe, jou werkslewe?

---ooo---000---ooo---

In die heel eerste plek: as jy naby aan die Here leef, het jy 'n konstante bron van krag en energie. Dit gebeur dikwels in ons lewens dat dit voel asof ons 'n muur slaan: ons word so moedeloos van frustrasie en terugslae as dinge net nie uitwerk soos wat dit moet uitwerk nie, of as die een slegte ding na die ander gebeur; dit voel asof al jou energie by jou vingerpunte uitloop! Dit voel soms asof jy so moeg is dat jy nie die een voet na die ander kan sit nie.

Jesus het dit ook ervaar: ons weet dat Hy as mens ook moedeloos en moeg geword het. In Markus 1:32 e.v. lees ons dat Jesus tot laat die dag gewerk het: mense het hulle siekes en mense wat met bose geeste besete was na Hom toe gebring ("Die hele dorp het by die deur van die huis saamgedrom."). Stel jouself voor hoe Jesus moes gevoel het: moeg, gedreineer, getap … wat doen Hy? Die môre vroeg, toe dit nog nag was, het Hy opgestaan en buitentoe gegaan na ’n eensame plek en daar gebid. (Mk 1:35)

Wat doen Jesus as Hy moeg is? Hy bring tyd saam met sy Vader deur! Hy weet dis die bron sy energie – Hy moet naby aan sy Vader leef. Wat sou ons gedoen het? Miskien so 'n bietjie later gelê het, 'n bietjie dieper onder die komberse ingekruip het ... nog 'n bietjie slaap sal ons ons kragte laat herwin. Jesus soek sy energie nie in slaap nie, maar in tyd saam met sy Vader – wat die ware bron van elkeen van ons se energie is.

---ooo---000---ooo---

In die tweede plek: jy ervaar die Here se hulp en bystand wanneer jy dit nodig het. Dit gebeur ook dikwels in ons lewens dat ons onsself vasdraai in situasies, dat ons nie meer weet herwaarts of derwaarts nie. Ons beland in die moeilikheid deur ons eie of deur ander se toedoen of deur 'n kombinasie van beide – ons ervaar dat dinge net nie uitwerk nie en dat oplossings ons ontwyk. Ons sien net nie lig nie – ons het die einde van ons vermoëns bereik, die einde van ons idees, die einde van ons kreatiwiteit. (Werk, in ons gesinne in ons verhoudings met mense – orals.)

Dit is in sulke situasies dat ons die hulp en bystand van die Here beleef – as ons die kuns om naby aan Hom te leef bemeester het. Elia het dit ervaar na die gebeure op die berg Karmel. Elia was 'n man van God. Hy het regtig naby aan die Here geleef. Dit het hom in staat gestel om 'n groot oorwinning oor die profete van die afgod Baäl op die berg Karmel te behaal. U ken die storie ...

Maar daarna, toe Elia voor die koningin Isebel moes vlug, het Elia skielik alle moed en hoop verloor. Hy kon nie sy weg vorentoe sien nie. Hy was bang, moedeloos en hooploos. Ons lees in 1 Kon 19:4 dat hy die woestyn ingevlug het en onder 'n besembos gaan lê het en gewens het dat hy net kan doodgaan.

Hy het gesê: “Nou is dit genoeg, Here! Neem my lewe, want ek is niks beter as my voorvaders nie.” (1 Kon 19:4)

Wat gebeur toe? 'n Engel van die Here skud Hom wakker en gee vir hom brood en water om te eet. Later verskyn die Here self aan Hom om Hom te versterk. Ons sien dus hier hoe hierdie profeet, hierdie man van God die Here se hulp en bystand beleef. Hy beleef dit omdat Elia al vir 'n lang tyd naby aan die Here geleef het, dit was sy lewenspraktyk.

Wanneer ons naby aan die Here leef, nie net vir dag of twee, of 'n uur of twee nie, maar as dit deel vorm van ons lewenspraktyk, dan beleef ons die hulp en die bystand van die Here wanneer ons dit nodig het.

---ooo---000---ooo---

In die derde plek: wanneer ons naby aan die Here leef dan ontdek ons wat sy wil vir ons lewens is. Dit gebeur soms dat ons voel dat ons nêrens kom in die lewe nie – asof die lewe net sy sin en sy betekenis verloor het. Daar is 'n soort leegheid in ons lewens wat ons probeer vul met allerhande dinge: vermaak ... Ons vra: waarvoor leef ons? Is dit nog die moete werd om te leef? Dis presies die vraag wat Elia gevra het:

“Ek het my met hart en siel gewy aan u saak, Here, Almagtige God. Die Israeliete het die verbond met u verbreek. Hulle het u altare afgebreek en u profete doodgemaak. Net ek het oorgebly, en hulle soek my om my ook om die lewe te bring.”

Wat sê Elia hier? Hy het alles gegee – hy het sy hele lewe gewy aan God se saak – maar vir wat? Om maar net vir sy lewe te vlug? Is dit 'n soort lewe wat die moete werd is om te lewe?

Die Here se reaksie is baie interessant. In stede daarvan om Elia te troos en vir hom te sê om 'n bietjie te gaan lê hy sal nou-nou beter voel, sê die Here:

“Draai in jou spore om na die Damaskuswoestyn toe, en as jy daar aangekom het, moet jy vir Gasael salf tot koning van Aram. 16 Jy moet ook vir Jehu seun van Nimsi salf tot koning van Israel, en vir Elisa seun van Safat uit Abel-Megola moet jy salf tot profeet om jou op te volg. (1 Kon 19:15-16)

Die Here sê Elia: Ek wil het jy moet dit en dit en dit gaan doen. Ek het nog werk vir jou. Jy moet nog namens my 'n klomp goed gaan doen. Jy mag miskien voel asof die lewe nie die moeite werd is nie – maar Ek kan en wil jou nog gebruik – jou lewe is nog lank nie verby nie – in my oë is jy kosbaar, vir my is jy waardevol.

Wanneer ons naby aan die Here leef, dan ontdek ons watter koers en rigting ons lewens moet inslaan. Ons lewens word gevul met sin en betekenis, want ons weet as ons besig is waarmee die Here wil hê ons moet mee besig wees, dan is ons lewens die moeite werd om te leef.

---ooo---000---ooo---

Daar is vierde ding wat gebeur as ons naby aan die Here leef: ons beleef hoe die Here ons heelmaak en genees.

Ons dra almal wonde uit die verlede met ons saam. Wonde wat onder andere deur ons eie sonde veroorsaak word of wonde wat veroorsaak word wanneer ons lei onder ander se sonde. In Lukas het ons die afgelope week met behulp van die Woordwyser gelees van die verlamde man wat deur sy vriende na Jesus toe gebring is.

Hulle was so desperaat om hulle vriend naby aan Jesus te bring dat hulle die dak oopgebreek het om dit te kan doen.

Dis interessant dat Jesus hom nie onmiddelik van sy fisiese gebrek genees nie, maar eers vir hom sê: “Mens, jou sondes is jou vergewe.” Jesus kyk dieper as net die fisiese. Jesus sien dat sonde mense stukkend breek. Hierdie man was nie verlam as gevolg van sy sonde nie – dis nie wat Jesus hier sê nie – maar Hy sê wel dat sonde mense se lewens verwoes en wonde veroorsaak.

Hy sê ook dat dit God ons graag van ons sonde-wonde wil genees. God wil ons emosionele seer en stukkendheid kom heelmaak. Hy doen dit wanneer ons naby aan Hom leef.

---ooo---000---ooo---

Daar is 'n vyfde ding wat gebeur as ons naby aan die Here leef: Hy maak ons bewus van ons potensiaal. Hy vestig ons aandag op die talente, die gawes en vermoëns wat Hy in ons geplaas het toe Hy ons geskep het. En Hy help ons om dit te ontwikkel en te gebruik.

Hoekom gee die Here vir ons talente? Ek verwys hier na gewone en buitengewone talente. Buitengewone talente is die talent om te sing, musiek te maak, kunswerke te skep, gedigte te dig ... ens. Gewone talente is goed wat ons nie gewoonlik as talente sien nie en daarom geneig is om mis te kyk: 'n talent om verhoudings te bou ; 'n talent om dinge te organiseer; 'n talent om ander te motiveer; 'n talent om kennis te versamel, 'n talent om strategies te dink en te beplan ens.

Hoekom gee die Here vir ons talente? In Matt 25 lees ons van die gelykenis van die talente ("muntstukke"). Die Here vertrou aan elke dienskneg 'n sekere hoeveelheid talente toe. Hy verwag van hulle om dit so te gebruik dat dit meer word, dat dit vrug dra, dat dit effek het. Dit moet nie net lê nie.

In dieselfde hoofstuk lees ons dat Jesus sê: vir sover julle dit aan die geringstes gedoen het ... ek was naak, honger, dors.

Die Here wil ons talente gebruik om ander mee te dien, om waarde toe te voeg tot ander se lewens, om die lewe vir ander beter te maak, om 'n verskil te maak in ander mense se lewens.

Wanneer ons naby aan die Here leef, dan word ons bewus nie net van die nood van ander mense nie, maar ook hoe om dit beter te maak. Die Here help ons om brandende braambosse raak te sien en wat ons kan doen, met die talente en die vermoëns wat Hy vir ons gegee het, om die nood te verlig.

---ooo---000---ooo---

Die volgende vraag is nou:

Hoe kan ons naby aan die Here leef? Dit is volgende week se tema!

Is Afrika se mense bloot dom?

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Sat, 11 Aug 2007 05:22:00 +0000

Deon Maas verraai meer as net sy rassisme in sy artikel Saterdag in By, bylaag in die Beeld.

GODSDIENS is die vinnigste groeiende sakeonderneming in Afrika. Orals waar jy gaan, in en buite Suid-Afrika, verrys kerke in die swart gemeenskappe.

Dít terwyl wit kerke plaaslik verkoop word as goeie beleggings vir mense wat dit in huise omskep. In Europa word selfs geskiedkundige ou katedrale in kroeë of nagklubs omskep.

In die Tsjeggiese Republiek glo slegs 27% van die mense God bestaan – die laagste persentasie van enige land in Europa.

My oorlede ouma sou sterk gevoel het ’n direkte verband bestaan tussen dié neiging en die oorstromings en hittegolwe, maar dís ’n ander storie.

Soos met sigaretadvertensies en skoonheidskompetisies het die aanvraag vir godsdiens (of eerder die gebrek daaraan) die mense wat geld daaruit maak, gedwing om ’n nuwe mark te soek.

Soos wat Europa sterker, ryker en gemakliker word, neem die behoefte aan godsdiens af, omdat mense nie meer dié kruk nodig het om hul toekoms te verseker nie. Hul hede is goed genoeg sodat hulle nie oor die hiernamaals bekommerd hoef te wees nie.

Onder een groep mense neem die vraag af en onder ander styg dit. Enige ekonoom sal jou vertel as jy wil hê dié sakeonderneming moet ’n toekoms hê, moet dit verskuif word en ’n nuwe mark geskep word om seker te maak dat die filosofie (ja, sakeondernemings hét dit, glo dit of nie) en die inrol van geld kan voortgaan.

AFRIKA is ’n natuurlike afsetpunt vir godsdiens. Die gewone ou se lewe gaan daagliks agteruit. Dit beteken hy of sy voel onsekerder oor die toekoms en soek so ’n bietjie sekuriteit en stabiliteit om hom te laat voel daar is wel nog ’n rede om soggens uit die bed uit op te staan.

Wat ons in Suid-Afrika sien, is net ’n klein deeltjie van wat in die res van Afrika aan die gebeur is.

As Nigerië enigsins ’n aanduiding is van wat vir ons voorlê, kan mense wat nie met georganiseerde godsdiens gemaklik is nie, hulle maar regmaak vir ’n lang en lekker bitch-en-moan-sessie in die volgende paar jaar.

In Nigerië is kerke die winkelsentrums wat geloof verkoop.

Dié land, wat die vermetelheid het om homself as ’n funksionele ekonomie te probeer verkoop, bied mense wat probeer om aan iets vas te klou wat groter as hulself is omdat hulle geen ander uitweg sien nie, meer opsies as sekswinkels.

Soos in Suid-Afrika is dit dieselfde ou wat jou deur die week besteel, wat jy Sondag hier – mooi aangetrek in ’n spoguitrusting om te wys hoe suksesvol God hom maak – in die kerk sal kry.

Predikers is die voorbladfoto’s in society-tydskrifte, daar is advertensieborde langs die pad en koerantadvertensies wat goed adverteer soos die “Holy Ghost Service”. Tradisionele godsdienste word versaak in die strewe na ’n Westerse god wat hulle beskaafder en meer opgevoed sal laat lyk.

In een van die vele gridlocked-strate in Lagos is daar ’n advertensiebord met ’n groot Mercedes-Benz daarop. Die tagline is: “God does not care about what you drive. God cares about what drives you.” Ek wonder hoe Mercedes-Benz daaroor voel.

(En net vir die rekord, die hoofletter-G hierbo en die res van hulle wat in die rubriek gebruik word, is nie myne nie. Dis deur iemand anders daar gesit omdat dit grammatikaal korrek is).

DIE naam van byna elke sakeonderneming in Nigerië het die een of ander godsdienstige koppeling: White Soul Motors, Divine Hotel, The Lord’s Furniture, God Is The Best Time Hair Salon, en dies meer.

Die kerke hier is groter, beter toegerus en het ryker predikers as Rhema.

Dit het goeie sakesin om ’n kerk te begin. Dis belastingvry, daar’s groot geld wat mense skenk met die hoop dat hulle in die hemel gaan kom, en jy werk net een keer per week.

Dienste word gereeld in Nigerië aangebied deur evangeliste uit Europa of die VSA – mense wie se preke maande lank vooruit geadverteer en promote word soos ’n rockkonsert.

Dit is ouens soos Reinhart Bonnke, wat soos sendelinge van ouds instroom en nie net siele terugvat nie, maar nou geld ook.

Maar hoe kan swart mense in God glo? Ná alles wat in die naam van God in Afrika gedoen is, al die swaarkry, pyn en lyding, word hulle steeds deur die ore gewerk in die missionary position.

Is hulle net dom, of het Afrika ’n god nodig sodat daar hoop vir die toekoms kan wees?

Christian pilgrimage holds strong in Islamic Iran : Mail & Guardian Online

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Thu, 26 Jul 2007 12:19:00 +0000

Nuus 'n sterk funksionerende Armeniaanse Christen gemeenskap in Iran.

The tents of thousands of pilgrims dot the hillside, the air is heavy with the scent of incense and the sounds of the church bell toll across the valley.

This is the Armenian Christian pilgrimage marking the feast of the first-century missionary, St Thaddeus, deep in the north-western mountains of the Islamic Republic of Iran.

Every summer for the past half century, thousands of Armenian pilgrims from Iran and beyond have descended on the remote Qareh Kelisa (black church) for three days of worship and relaxation with fellow Armenians.

It may seem remarkable that such a tradition holds strong in one of the world's most strictly Islamic countries, but Iran is home to hundreds of thousands of Armenians and a string of historically important churches.

"This is a gathering point which brings people together in one place. It creates solidarity among Armenians from both inside and outside Iran and is the most important date in the calendar," said Hayk Norouzian, a handicrafts dealer from Tehran.

This year up to 4 000 pilgrims, mainly from Iran, neighbouring Armenia and Arab countries with important Armenian populations like Lebanon and Syria, have pitched their tents on the hillside to mark the event.

They filled the church -- Iran's most important Christian monument which dates back to early decades of the faith -- for the climax of the weekend, a church service attended by the patriarchs of Tehran and Tabriz.

"The most important thing is that in a Muslim nation we have preserved this church," said Ani (32), a female computer scientist and choir singer.

"In Turkey, some Armenian churches have been ruined. It is a point of pride that in this country we have this church. The government of Iran values it and appreciates it," she said.

The church, built on the site of St Thaddeus's grave after he was slain by a pagan king, has withstood over one-and-a-half millennia of wars and earthquakes to dominate this landscape.

Gospel Riches | Christianity Today | A Magazine of Evangelical Conviction

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Thu, 12 Jul 2007 06:18:00 +0000

Voorspoed teologie - Afrika styl.

Gospel Riches
Africa's rapid embrace of prosperity Pentecostalism provokes concern--and hope.
Isaac Phiri and Joe Maxwell | posted 7/06/2007 09:12AM

Pastor Michael Okonkwo rises from his gold-coated throne before 4,000 onlookers in Lagos, Nigeria. "Hallelujah!" bellows the self-proclaimed "father of fathers, pastor of pastors," wearing a glittery green gown. The crowd stands and roars.

Related articles and links

A 62-year-old former banker and graduate of the Morris Cerullo School of Ministry in San Diego, California, Okonkwo touts a seminar called "Financial Intelligence"; if you've missed it, he encourages you to buy the tapes. Okonkwo describes the "intelligence" he preaches in his book Controlling Wealth God's Way: "[M]any are ignorant of the fact that God has already made provision for his children to be wealthy here on earth. When I say wealthy, I mean very, very rich. … Break loose! It is not a sin to desire to be wealthy."

Bishop of the Redeemed Evangelical Mission (TREM) since 1988, Okonkwo presides over the annual Kingdom Life World Conference of 150 prosperity-oriented churches. But tonight he yields the podium to the Rev. Felix Omobude, who urges the crowd to dream big. "There are so many dream killers around," he says. "Don't let them kill your dream."

Omobude prophesies: "Your tomorrow will be better than today. In 2007 you will take your place."

The crowd is thrilled. Omobude promises that women will find husbands, audience members will buy new cars, and the barren will birth twins.

To open themselves to this blessing, Omobude encourages the crowd to give N25,000 (about $200). Local schoolteachers earn only $150 per month, so the amount is significant. Yet more than 300 people swarm Omobude, who rubs oil from a bowl on their palms. Within minutes, the church nets a tax-free $60,000.

Similar scenes unfold every day in countless venues throughout sub-Saharan Africa, where prosperity-tinged Pentecostalism is growing faster not just than other strands of Christianity, but than all religious groups, including Islam. Of Africa's 890 million people, 147 million are now "renewalists" (a term that includes both Pentecostals and charismatics), according to a 2006 Pew Forum on Religion and Public life study. They make up more than a fourth of Nigeria's population, more than a third of South Africa's, and a whopping 56 percent of Kenya's.

Cross Purposes | Christianity Today | A Magazine of Evangelical Conviction

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Thu, 12 Jul 2007 06:14:00 +0000

Hierdie was een die mees geleesde artikels op Christianity Today se webtuiste.

Three of Great Britain's most prominent Christian groups have ended their 14-year conference partnership, scuttling the annual Word Alive youth event. At issue was disagreement over a speaker, the Rev. Steve Chalke.

But below the surface simmers a theological controversy that threatens to split the country's evangelicals.

Spring Harvest's namesake conference, the largest Christian event in the country, draws about 55,000 people each year to a multi-site, multi-week lineup. The organization recently asked that Keswick Ministries and the Universities and Colleges Christian Fellowship (UCCF) be willing to put Chalke, a member of Spring Harvest's council of management, on the student- and family-focused platform they co-host. When the ministries balked, Spring Harvest cancelled the event.

"The Word Alive committee, in good conscience, just didn't feel it would be appropriate, during that week, for Steve Chalke to be given a platform," said UCCF communications director Pod Bhogal. "Steve Chalke has made his dislike of penal substitution really, really clear, and … we didn't feel the nature of the atonement was one of those things you could agree to disagree over."

Chalke's theology first came into question in 2003 with the publication of his book The Lost Message of Jesus. In it, Chalke, the senior minister of Church.co.uk and founder of Oasis Trust and Faithworks, compared the prevailing Protestant view of the atonement to divine child abuse.

By: Religie, musiek en 07/07/07 span

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 09 Jul 2007 04:44:00 +0000

Johann Rossouw bied 'n perspektief op die Rock teen geloof konsert.

“NOU soek ons vryheid ván geloof,” sê Anton Alberts, tromspeler van die heavy metal-groep Architects of Aggression. “Geloof is al sedert die begin van die mensdom deel van ons lewens. Dit is ook verantwoordelik vir van die bloedigste gevegte in die geskiedenis.

“Of dit nou in die naam van Ramses, Yaweh, Aries, Allah of Christus is, bly die menseregteskendings en al die dade onvergeeflik en onvergeetlik,” sê Alberts.

Bogenoemde kom uit ’n berig wat op 24 Mei 2007 in Beeld verskyn het na aanleiding van ’n konsert “teen geloof” wat volgens die berig vanaand in Hazelwood, Pretoria plaasvind.

In die dae ná die berig het daar nogal ’n heftige debat in Beeld se brieweblad oor die saak gewoed. Volgens ’n berig die afgelope Woensdag in Tshwane-Beeld waarin verwys word na mense se beheptheid met die syfer sewe, gaan die konsert wel voort.

Alberts se uitsprake en dié anti-religieuse houding wat vandag nogal wyd voorkom, verdien kommentaar.

IN die eerste plek kan daar min twyfel wees dat religie dikwels ingespan was en word om geweldpleging te regverdig, soos ook George W. Bush en Osama bin Laden ons herinner. Maar wil dit sê dat religie as sodanig mense tot geweldpleging beweeg of laat neig? Alles behalwe.

Kom ons neem as voorbeeld die berugte geval van die Inkwisisie en hekseverbranding in die Middeleeue in Europa. Kritici van religie is dikwels gou om dié voorbeeld by te sleep, maar die fout wat gemaak word, is om nie kennis te neem van die konteks waarin hierdie religieuse geweldpleging plaasgevind het nie.

Dit was naamlik ’n tyd van groot maatskaplike, ekonomiese en politieke ontwrigting wat gevolg het op die pes in Europa, en later vererger is deur die oorgang vanaf die Middeleeuse prinsdomme en koninkryke na die vroeë nasiestate. In so ’n konteks kan ook die religie, soos enige ander simboliese stelsel, verswak en misbruik word.

Die fout wat die kritici van religie maak, is om religie as ’n aparte gegewe te sien – so asof die politiek, die ekonomie, die kultuur en ander faktore nie ook ’n invloed op die stand van die religie in ’n gegewe samelewing of gemeenskap het nie.

In ons tyd is die grootste enkele oorsaak van geweldpleging die vernietiging van gemeenskappe se waardestelsels deur alles onder die diktate van die ekonomie te plaas – en nogmaals word die religie ook misbruik om geweldpleging te regverdig.

Hierdie proses rig ook groot skade aan die Afrikaanse wêreld aan. Daarom is dit ook so dat talle kerke ongelukkig verval in die uiterstes van óf sedeprekery of gevoelsbeswymings, óf altwee – wat gelukkig nie alle Afrikaanse kerke of geloofsgroepe geld nie.

IN die tweede plek, wanneer Alberts hom op menseregte (en die liberale orde) beroep, doen hy dit op so ’n wyse dat religie as ’n verbygaande ontwikkelingsfase van die mens gesien word.

Dié argument is vir die eerste keer in die 19de eeu in Europa ontwikkel, met die aanname dat die oënskynlike afgang van religieuse betrokkenheid in Europa die toon vir die res van die wêreld sou aangee.

Intussen het die 20ste eeu gekom, met groter geweldpleging as ooit, teen die agtergrond van die kerk as verswakte instelling en die nasiestaat op sy sterkste – alles behalwe ’n goeie teken vir diegene wat die religie as deel van kulturele onvolwassenheid gesien het.

In die res van die wêreld het religieë egter teen ’n groter tempo as ooit gegroei.

Die verdere probleem met Alberts se beroep op menseregte en die liberale orde wat dit ondersteun, is die aanname dat die liberale orde nie ook sy eie “teologie” het nie.

Hiervolgens sal die mark ons van alle ellendes verlos, veral in die vorm van die tegnologie. Die geestelike klas van weleer is verruil vir ’n klas van kundiges en bestuurders van elke soort – met allerlei “spiritualiteite” en geestelike kwaksalwery vandag aan die orde.

Dit laat ’n mens twee keer dink oor die “donker” Middeleeue toe die religie ’n veel meer rasionele samelewing as vandag gewaarborg het.

Dat Alberts hom self netjies op ’n religieuse struktuur beroep, spreek uit die feit dat hy nie skroom om gewoon sy geloofsbelydenis met taamlike selfversekerdheid te verkondig nie – dis die jeug se prerogatief om die wêreld so woedend te bestorm, maar dis nog ver van ’n deurdagte standpunt.

IN die derde plek is dit, wanneer die gesprek oor religie gaan, altyd sinvol om die Latynse grondwoorde van die woord te onthou: onderskeidelik religare en religere. Die eerste beteken om te versamel of byeen te bring, die tweede om te verbind.

So min of meer wat rock in die besonder en goeie musiek in die algemeen ook in sy beste oomblikke doen, juis en veral wanneer dit ons met die “meer as ons” in verbinding bring.

Die woord religie is dus nog veel omvattender as die woord godsdiens. Maar selfs die woord religie kan nog kwalik begin om te beskryf waaroor dit gaan wanneer ons met volle oorgawe ons oopstel vir dit wat nooit gesê kan word nie, en wat ons op onverstaanbare wyse inspireer tot die goeie.

Beeld

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 09 Jul 2007 04:39:00 +0000

André van Niekerk skryf oor die gewilde fliek, As it is in Heaven.

Die veelbesproke Sweedse rolprent As it is in heaven, maak nog steeds teatergangers se harte vol.

Die fliek tref al my vriende – die kerkgangers en die nie-kerkgangers. Is dit miskien ’n aanduiding van ’n sterk gemeenskaplike behoefte?

Ons verlang na ’n gemeenskap waarin ons net onsself kan wees, waar ons eie woorde heel kan word en ons nie nog meer pyn en skuld kry nie. Aan die teenkant kom die dirigent, Daniel Daréurs, ná ’n roemryke loopbaan as’t ware aarde toe. Daar is ’n sterk teenstelling tussen die konsertsale se swart aandpakke en die wit sneeulandskap rondom sy ou skooltjie wat hy as eenvoudige blyplek inrig. Dis hier waar hy as kind afgeknou is . . .

In sy eie gebrokenheid gee hy homself vir die eenvoudige dorpsmense as koorleier. Soos hul harte oopgaan vir die musiek, val hul maskers van voorgee af. Hulle erken die pyn wat vir lank onderdruk is. Daar vind konfrontasie plaas. Een ná die ander maak hulle vrede saam met hulle verlede, versoen hulself met wie hulle is en kry moed om na ’n egte wyse van leef te verander.

Anders as die koorleier is die dorpsdominee deur die preekstoel verhef. Hy kan van daar nie insien hoe die wettiese godsdiens sieldodend vir homself en ander geword het nie. Sy vrou sien die magsmisbruik raak: deur voortdurend skuld uit te deel, bly mense van kerklike verlossingsuitsprake afhanklik.

Tussen geldige besware en skinderstories kon hy nie onderskei nie. Die ergste is dat hy sy eie menslikheid ontken en hom van sy vrou vervreem. Die kunsmatige gemeenskap wat hy help vorm, het daarom geen moed teen onreg nie.

Soos Jesus se prentetaal help Kay Pollak se fliek mense om vormgodsdiens in te ruil vir die evangelie. Dis dié musiek van opofferende en waagmoedige liefde wat ons harte oop maak.

Groep Christene bid vir rockers en konsertgangers

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 09 Jul 2007 04:37:00 +0000

Die 777 Rock teen geloof konsert het Saterdag plaasgevind.

’n Groep Christene het tydens die 777 Rock teen geloof-konsert in Pretoria vir die siele van die rockers en hul aanhangers gebid en die “Onse Vader” gesing.

’n Paar honderd konsertgangers het dié omstrede konsert in Hazelwood bygewoon.

Die bidgroep van ongeveer 13 mans en ’n kind het ’n paar treë weg van die ingang rondom ’n posbus gestaan en bid.

Dié groep wou nie hulself identifiseer nie, maar een van die mans wat ook anoniem wou bly, het gesê dat hulle nie daar was vir publisiteit nie.

“Ons staan juis eenkant omdat ons nie publisiteit soek nie.

Beeld

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 02 Jul 2007 15:09:00 +0000

André van Niekerk vertel hoe skewe beelde van God - wat veral in fundamentalistiese kringe oorgedra word - later tot groot geloofsprobleme kan lei.

“Hulle was kerkmense totdat die dubbele tragedie hulle getref het . . .”

‘n Mens hoor nogal meermale van mense wat as gelowiges lewe totdat ’n krisis meebring dat hulle niks meer van God wil glo nie.

Meestal, lyk dit my, is die groot oorsaak van so ’n afkeer ’n verdraaide beeld van God wat by mense posgevat het.

Ek kan aan ten minste vier sulke gevaarlike waanbeelde oor God dink:

Om geloof aan veral kinders te bemark, word dit as ’n suksesresep voorgestel: “Glo in God en alles sal reg uitwerk . . .”.

“As jy nie glo nie,” word op goedkoop verkoopstrant bygevoeg, “sal slegte dinge jou tref.”

Om ’n groepsgevoel te versterk, word geïnsinueer dat God aan die kant van ’n bepaalde groep sal wees. Hierdie soort burgerlike godsdiens verminder kritiese moraliteit maar vererger die skok wanneer magsoornames plaasvind.

Om sekerheid en hoop te verleen, word verkondig dat God alles sou beheer. God se worsteling met die kwaad en die onpeilbare verhouding tussen God se almag en sy liefde word bemarkingsonthalwe geïgnoreer.

Om mense aan te moedig om getrouer in hul geloofsbeoefening te wees, word die indruk geskep dat die Here gereelde gebede en moeitevolle gehoorsaamheid aan hom met voorspoed sal beloon.

Maretta Bellingan: Die Here het sy hande vol

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Sun, 01 Jul 2007 17:08:00 +0000

Maretta Bellingan skryf 'n interessante rubriek wat 'n aantal geloofsake aanspreek.

Hy wil nou nie snaaks wees nie, het ’n bekende Hollywood-akteur per geleentheid gesê, maar hy dink God het beter dinge om Hom mee besig te hou as om te besluit wie gaan ’n Oscar wen. ’n Uitlating wat ’n mens gerus kan begroet met ’n joviale amen!

Die laaste tyd, en ek bedoel sowaar nie om op iemand se gelowige tone te trap nie, het die Here sy hande vol. As Hy nie moet keer dat Jaco van der Westhuyzen van die dwarspale af neuk nie, moet Hy vir Francois Steyn help om twee skepskoppe oor te klits.

Daar was uiteenlopende reaksie op Van der Westhuyzen se God-is-koning-T-hemp-stunt ’n paar weke gelede. Rapport het sommer 20 000 koerante meer verkoop. Halleluja! En behoed jou sondige siel as jy die huppelende rugbyspeler se optrede durf bevraagteken het. Die broeders en die susters het hul ontsteltenis duidelik in die koerante se briewekolomme bekend gemaak.

Kerklike denke oor huwelik en seks

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Sun, 01 Jul 2007 17:05:00 +0000

Anne-Marie Mischke gee 'n oorsig en evaluering van die boek: Liefde is die grootste: oor erotiek en seksualiteit, onder redaksie van Cas Vos en Dirk Human.

Haas ondenkbaar sal dit vir vandag se geslag jong mense wees: daar was ’n tyd toe in kerkkringe van ’n ongetroude paartjie wat saamwoon gesê is: “Hulle leef in sonde saam.”

En van seks voor die huwelik, wat gewoonlik net onder die kerkraad se aandag gekom het as die eersteling ses of sewe maande ná die troudag perdfris en gesond en met ’n nege-maande-massa die lewenslig gesien het, is gesê: hulle het oor die tou getrap.

Argaïes klink dit nou, maar nog nie heeltemal sonder dilemma vir predikante en kerkrade nie. Anderpad kyk hulle wel – meestal – maar lees hulle nou die Bybel anders?

LitNet | KKNK Oop gesprek: Geen God – of God-geen?

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Fri, 29 Jun 2007 13:55:00 +0000

George Claassen se bydrae tot Oop Gesprek by die KKNK.

Is daar redes om te glo? Of is geloof en rede onversoenbaar?

Ek wil dié vrae dadelik en direk met ’n nee en ’n ja beantwoord.

Nee, daar is geen enkele rede om vandag nog te glo of te moet glo nie. Daarvoor het die wetenskap sedert Copernicus en Galileo in die 16de eeu, Darwin in die 19de eeu en moderne bevindings vandag te verdoemend die sprokies wat in die Bybel, die Koran en ander heilige boeke voorkom, finaal nek omgedraai.

En ja, geloof en rede is inderdaad onversoenbaar in die eeu waarin wetenskaplike bevindings en rasionaliteit die enigste meganismes is om te oorleef in ’n heelal en sonnestelsel waarin die God waarin soveel glo, duidelik nog nooit sy of haar verskyning gemaak het nie, of darem te dêm stil is wanneer die mens hom of haar die nodigste het.

LitNet | KKNK Oop gesprek: Geen God of God-geen?

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Fri, 29 Jun 2007 13:51:00 +0000

Dr Gerrit Brand, boekeredakteur van Die Burger, se bydrae tot Oop Gesprek by KKNK.

In die feesprogram se toeligting by die tema word onder meer na Richard Dawkins se boek The God Delusion verwys. In dié boek stel Dawkins dit duidelik dat dit, volgens hom, hoogs waarskynlik is dat daar “geen God” is nie. As deel van sy betoog ter ondersteuning hiervan gaan hy taamlik uitgebreid in op moontlike verklarings vir die feit dat mense nietemin godsdienstig is. Nes sy vriend en geesgenoot Daniel Dennett, ook ’n “belydende ateïs” (met apologie aan John Kannemeyer), oorweeg hy ’n aantal natuurlike, toetsbare verklarings vir die feit dat mense klaarblyklik ’n geneigdheid tot godsdiens het.

Pentecostals buckle up Africa's Bible belt : Mail & Guardian Online

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Thu, 28 Jun 2007 01:37:00 +0000

Tim Cocks skryf uit Kampala, Uganda, oor die asemrowende groei en materialisme van die Pentekostalistiese geloof in Afrika.

As the miracle-healer descended from the sky in an immaculate white helicopter, his disciples cheered with joy: "Hallelujah! Praise Jesus."

Gospel songs thundered through the speakers as televangelist Benny Hinn landed outside Uganda's national stadium last month, before addressing 40 000 enraptured faithful.

His white suit picked out by floodlights, the United States-based preacher promised a "miracle crusade" to heal the sick, make the blind see and the lame walk. "In Jesus's name, lift your hands and sing," he cried, almost drowned out by cheering.

Pentecostal religion is mushrooming in Africa.

The US Pew Forum on Religion and Public Life says Pentecostalism is growing globally, with a quarter of the world's two billion Christians thought to be members of these faiths that emphasise speaking in tongues, divine healing, prophesy and a strongly literal interpretation of Bible stories.

In Africa all churches are booming, but Pentecostalism is overtaking traditional Catholic and Anglican faiths brought by European colonisers over a century ago.

'Fervent prayer, 24 hours'
Pentecostals and charismatics now account for 147-million Africans, 17% of the continent's people, compared with 5% in 1970, the World Christian Database says.

South Africa's Apostolic Faith Mission is its biggest church. A third of urban South Africans are Pentecostals.

America's preachers have long grasped the potential material rewards of their spiritual gifts.

Hinn has said he earns up to $1-million a year, lives in a $10-million seaside mansion and owns a private jet. Creflo Dollar, who visited Uganda this month, drives a Rolls Royce.

Africa's preachers are learning fast.

At Uganda's Holy Fire Ministry -- a marquee beside a dirt track near the airport -- hundreds line up for blessings from "Prophet" Pius Muwanguzi, whose purported talents include curing Aids by touching the forehead.

In the kneeling congregation: a polio victim, a blind man and a girl who lost her phone.

The pastor touches an old woman, she faints. Then out come the collection envelopes. Minimum is 100 000 Uganda shillings ($62,50), although the poor can give as little as 10 000 to receive a blessing.

Muwanguzi, whose own blessings include a smart suit and a new Toyota Land Cruiser, declined an interview. But his secretary, Jackie Kamanyire, said payments were voluntary.

"If you feel like sowing a seed, you sow. It comes from your heart. The Prophet cures Aids, cancer and cell disease with his blessings."

Cameroon's Pierre Anatole Mbezele, who stages miracles at his Yaoundé church, gets showered with lavish gifts, including on two occasions a Mercedes-Benz.

Francis Adroa gave her car to a Ugandan church promising to cure her of HIV/Aids. The miracle failed, she got sicker. And she's now a pedestrian.

Kerke moenie akwariums word

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 25 Jun 2007 04:53:00 +0000

Stephan Joubert gebruik die beeld van 'n akwarium om 'n nie-missionêre kerk te beskryf.

Ek leer by Gerard dat ons te alle koste moet keer dat kerke geestelike akwariums word. Akwariums is sulke verbruikersvriendelike plekke. Daar’s vaste voedingstye vir visse; die water se temperatuur word gereguleer en roofvisse word weggehou. Daar’s heeltydse akwariumpersoneel wat die visse voer en die veeleisende publiek ten dienste is.

Te veel van ons kerklike lewe lyk egter klaar na akwariums. Ons is veilig, versigtig en verbruikersvriendelik. Ons is op hoogte met die teorie, die geskiedenis én die filosofie van visvang, maar ons doen dit selde in die praktyk. Ons waarsku oor die gevare wat die oop see inhou, maar ons is nooit self daar as diensknegte nie.

North Dakota Is Sued in Church-State Case - New York Times

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Thu, 21 Jun 2007 04:43:00 +0000

Moet die staat Christelike welsynsorganisasies finansiëel subsideer? Hoe raak dit godsdiensvryheid in 'n sekulêre staat. Dis vrae wat al hoe meer relevant raak in Suid-Afrika. In Amerika is daar 'n toetssaak in hierdie verband aan die gang.

A group that advocates strict separation of church and state has sued North Dakota to bar public financing of an association that provides therapeutic and rehabilitative services for troubled youth by steeping them in Christian teachings, Bible readings, religious services and rituals.

The complaint was brought Tuesday in a federal court in North Dakota by the Freedom From Religion Foundation, acting on behalf of three of the state’s taxpayers. It is the most recent in a spate of legal challenges to public financing of religion-based programs.

The foundation, a group of atheists and agnostics, argues that the state’s Division of Juvenile Services and the Ward County Social Services Department should stop committing children with behavioral and emotional problems to the Dakota Boys and Girls Ranch, which, according to the ranch’s Web site, helps “children and families succeed in the name of Christ.” The ranch — actually an association that provides a variety of residential and day programs around the state — and directors of the two government agencies are named as defendants.

Sinode vind konsensus binne groot verskille

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 18 Jun 2007 03:52:00 +0000

Na 'n paar aanvanklike kritiese uitsprake oor die sinode, sluit Jan-Jan Joubert hierdie artikelreeks af met dié woorde: Wat ’n voorreg was dit om hierdie sinode by te woon!

Die afgelope sinode van die NG Kerk was, teen alle verwagtings in, ’n suksesvolle balanseertoertjie wat ’n paar belangrike besluite geneem en ’n groot mate van konsensus bereik het.

Om van Maandag tot gister in daardie vergadering te sit, het ’n hele berg vooroordeel en vooropgestelde idees uitgedaag. Die sterkste indruk waarmee ’n mens daar weg is, is dat dit eerlike mense is wat in die algemeen bereid is om verrassend oopkop te stoei met die komplekse vraagstukke van ons tyd.

Dit is duidelik dat kerkhereniging vir hulle ’n saak van erns is, maar dat hulle kan grinnik oor hul eie besluite rakende die duiwel.

Geskape na God se beeld

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 18 Jun 2007 03:48:00 +0000

Midde-in die debat oor kerk, geloof en homoseksualiteit, staan ds. Laurie Gaum, afgesette en in sy amp herstelde gay predikant van die NG Kerk. Neels Jackson het met hom gesels.

In die predikantshuis waarin hy grootgeword het, sê ds. Laurie Gaum, was godsdiens ingebou.

Hy praat stadig, afgemete, iemand wat sy woorde weeg en goed kies. Dit gaan immers oor die diepste goed in sy lewe.

Van kleins af was hy bewus van God, het hy die trekkrag van God gevoel. Hy wou reageer daarop, maar het baie getwyfel oor wat dit beteken om te glo.

Vroeg al het hy gedink dit oortuig hom nie heeltemal om net die hel te probeer vryspring nie.

Op skool het hy herhaalde bekerings gehad en altyd gewonder wanneer dit genoeg is. Die CSV, sê hy, het hoog opgegee oor bekering, maar nie die geloofspad wat daarop volg, genoeg uitgestippel nie.

Van hoërskool af het hy ernstige worstelinge met God gehad. Hy het so ernstig nagedink oor die godsdiens dat hy by tye gewens het hy kon die dink net stopsit.

Geloof was ’n worsteling, maar in sy hoopvolle oomblikke het hy besef dis met God wat hy worstel. Dít is ’n vorm van geloof, al is dit twyfel.

Toe hy laat in matriek besluit het om in die teologie te gaan studeer, was dit ’n keuse tussen sy kreatiewe sy en iets soos argitektuur aan die een kant, en ’n keuse om besig te wees met die belangrikste dinge van die lewe aan die ander kant.

Toe het hy al geweet dat dit hom in konflik gaan bring met wie hy is.

’n Man met vaste ankers

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 18 Jun 2007 03:45:00 +0000

Neels Jackson het met die nuwe moderator van die NG Kerk gesels, Prof Piet Strauss.

‘Piet Strauss,” het dr. Coenie Burger gesê toe hy sy opvolger as moderator van die NG Kerk se algemene sinode aangekondig het, “is iemand met wie jy weet waar jy staan.”

Dít is ’n siening wat wyd in die kerk beaam sal word. As gereformeerde kerkman, as dosent in kerkgeskiedenis en kerkreg, as Afrikaner wie se Vrystaatse bloed dik loop, as mens, loop prof. Piet Strauss ’n reguit pad.

En dis nie vreemd nie. Strauss is immers ook die hoofleier van die Voortrekkers wat glo ’n Voortrekker se woord is sy eer.

Maar miskien is dié siening van die 55-jarige Vrystater ook deels die rede waarom mense maklik etikette soos “konserwatief” om hom hang. Hulle dink hulle weet presies wat om van hom te verwag en is dan verras as hulle Strauss beter leer ken.

Soos die doemprofete wat gemeen het die “konserwatiewe” Strauss en die meer “verligte” Burger sou sukkel om in die vorige moderatuur saam te werk en hulle toe ’n goeie span gevorm het.

Strauss is filosofies oor hoe mense hom sien. In sy kenmerkende helder stem merk hy op dat ’n mens sulke etikette op die lyf loop as jy sê verandering moet veranker wees.

“Verankerde verandering” is vir Strauss ’n lewensfilosofie.

Hy verduidelik dat daar konstantes of ankerpunte is wat vas bly. Daaraan kan jy egter op verskillende maniere inhoud gee.

Die voorbeeld waarmee hy dit illustreer, is die respek vir sy pa. Dit was ’n konstante deur sy lewe, maar hoe hy daaraan uiting gee, het oor die jare verander – soveel so dat hy later op ’n manier ’n vader vir sy bejaarde pa moes wees. Maar steeds met dieselfde respek as vroeër.

As Strauss homself beskryf, gebruik hy die woorde “behoudend” en “eietyds”.

In die balans en spanning tussen dié twee, voel hy hom tuis. ’n Mens sien dit ook in Strauss se benadering tot kerklike kwessies.

Wat is 'n Christen se identiteit?

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 18 Jun 2007 03:43:00 +0000

Prof Amie van Wyk se rubriek in die Beeld Maandag.

En ek is ook ’n Christen, lid van die kerk van Christus en burger van die koninkryk van God – so hoop ek. En nou is die groot vraag: Watter effek het my Christelike identiteit op my ander identiteite? Bedreig my Christenskap my ander identiteite, dryf dit soos olie op die water of beïnvloed dit die ander identiteite? Indien wel, in watter mate?

Oor hierdie vraag het teoloë groot boeke geskryf, boeke wat handel oor die verhouding tussen Christus en kultuur, kerk en volk, natuur en genade.

Ek maak hieroor slegs enkele opmerkings en ek sluit aan by die haas onoortreflike beeld wat Christus van ’n Christen en die kerk gebruik het: julle is die sout vir die aarde.

Sout blokkeer – die kwaad. Dit keer dat kos versleg. My Christenskap keer dat my Afrikanerskap uitgroei tot ’n allesverterende identiteit; dit hou dinge in balans. Elke keer wanneer Christene meer waarde aan volkskap as aan Christenskap heg – en daar is min kerke waarvan ek weet wat aan hierdie gevaar ontkom – dan ontspoor die kerk.

Sout penetreer. Dit sluip in tot elke skuilhoekie van my menslike bestaan en my menslike identiteite. En dit konserveer: terwyl dit die kwaad uithou, behou dit wat goed is in my identiteite.

My Christenskap vernietig nie my kultuur nie, maar dit dóén iets daaraan, dit transformeer my kultuur en al my ander identiteite in die rigting van die koms van die koninkryk van God. My Christenskap korrigeer, kontroleer, relativeer en transformeer al my ander identiteite.

My Christenskap word – so gesien – my allesoorheersende identiteit, daardie identiteit wat aan al die ander ’n nuwe koers gee. In die lig van die groot waarde van Christus verloor alle ander waardes hul absolute betekenis (Fil. 3:7-11). As ons die koninkryk van God éérste stel en éérste soek, sal die ander dinge, ook ons ander identiteite, vanself volg (Matt. 6:33).

Die koninkryk van God bestaan uit vrede, vreugde, vryheid en geregtigheid, wat die Gees van God aan mense gee (Rom. 14:17). As hiérdie kenmerke in enige van my ander identiteite ontbreek, hou ek vergeefs daaraan vas.

Was dit Augustinus wat gesê het: Elke vaderland is vir my (as Christen) ’n vreemde land en elke vreemde land is vir my ’n vaderland?

Gay-debat wys kerk se karakter

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 11 Jun 2007 03:39:00 +0000

Coenie Burger kry geleentheid om sy mening te gee oor die pas afgelope Algemene Sinode. Hy vertolk die gevoel van die oorgroter meerderheid van sinodegangers.

’N Mens het die Here lief oor wie Hy is; die kerk het jy meesal lief ten spyte van wat sy is.

Só het ’n professor van ons dikwels gesê. Iets van die stelling is sekerlik waar.

Die kerk bestaan uit mense.

Mense wat probeer glo, ja, maar wat steeds maar mense bly.

Daarom maak die kerk foute, stry ons soms met mekaar, maak ons soms mense seer en doen ons nie altyd wat die Here van ons verwag nie.

Dit is sekerlik ook waar van die NG Kerk.

En ons is vanweë ons geskiedenis in die geseënde posisie dat almal dit weet! En dat vele mense daaroor skryf en gal braak in die pers. Soms om redes wat ek kan verstaan, soms om redes wat my oor hulle laat wonder.

En tog is ek – en baie ander – steeds lief vir dié kerk.

Hoe is dit moontlik, het mense al vir my gevra.

Ek dink ons sien dinge in die kerk wat ander mense nie sien nie. Moenie dink ons weet nie van die foute nie. Ons sien dit helder en die meeste van ons sal nie probeer om dit goed te praat nie.

Maar ons weet dat daar meer is aan dié kerk as net sy foute.

Ek wil drie redes noem hoekom ek lief is vir die kerk en met sy foute kan uithou.

Die belangrikste rede het my professor ons destyds geleer. Jy het die kerk lief oor die Here die kerk liefhet! Die kerk is Christus se liggaam, sy bruid. Al lyk sy soms sleg, bly Hy, soos ’n goeie Bruidegom, getrou aan haar en lief vir haar.

As jy dit moeilik verstaan, lees Hosea se storie in die Bybel.

Daar is ’n tweede rede. Met al haar foute was die NG Kerk my geestelike ma. Sy het my leer glo, sy het my van ons Vader vertel en my aan Christus voorgestel. Sy het my by die Here uitgebring.

Daarvoor sal ek haar ewig dankbaar bly.

Die derde rede is dat hierdie kerk wonderlike kante het wat mense buite nie altyd raaksien nie. Een daarvan is dat dié kerk dikwels moed kon vind om ekskuus te sê vir haar foute. In ’n wêreld waar almal van ons foute maak, maar min van ons kans sien om dit te erken, is dit ’n teken van karakter.

Ek het verlede week by die sinode weer verstaan hoekom ek lief is vir dié kerk. Ek wens meer mense kon die debat oor homoseksualiteit hoor. Ons het vier uur lank gepraat. Veertig mense, Christene met uiteenlopende standpunte, het deelgeneem.

Belangriker dalk as die besluit wat geneem is, is die manier waarop die gesprek gevoer is. In die lang debat het drie waardes helder deurgekom.

Daar is in dié kerk baie deernis vir mense. Heelwat sinodegangers en besoekers het vir my gesê dat hierdie aspek vir hulle uitgestaan het. Selfs mense met voorbehoude oor homoseksuele gedrag het moeite gedoen om die vergadering te verseker dat hulle nie mense wil uitsluit of sonder gevoel vir mense se pyn is nie. Ek kon in die intense stilte waarmee mense geluister het, die deernis aanvoel wanneer daar oor mense en hulle nood gepraat is.

Dit was ook duidelik dat gehoorsaamheid aan die Here en sy Woord vir dié kerk belangrik is.

Ons sukkel daarmee en verskil soms oor hoe ons die Bybel moet verstaan, maar ek het nie een woord gehoor wat my kon laat dink dat ’n regte verstaan van die Bybel nie ontsettend belangrik is vir elke spreker nie.

’n Derde waarde wat duidelik was, was dat hierdie mense mekaar wil vashou te midde van hulle verskille. Daarom dat die mosie wat middegrond probeer vind het, met ’n groot meerderheid aanvaar is. Ek is die Here diep dankbaar vir hierdie groter openheid en liefde vir ander Christene wat ek helder kon sien.

Vir ’n kerk wat deernis het met mense, wat moeite doen om die wil van die Here te soek en wat mekaar wil vashou ten spyte van verskille, het ek baie moed.

Ons grootste uitdaging gaan wees om hierdie liefde vir mekaar in sy volle Bybelse wydte te verstaan en ook ons arms om ons swart en bruin familie te sit en regtig deel te word van die kerk van Christus in Afrika.

Dit – dalk nog meer as die gay-vraag – gaan die diepte en egtheid van ons geloof in Christus en die krag van sy versoeningswerk toets.

Kan ek huiwerendes, ongelukkiges en klaendes nooi: Kom help ons hiermee. Dalk vind jyself ook hulp op dié manier!

Gay-huwelik: maagdevlies is nodig, sê kerk

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 04 Jun 2007 06:01:00 +0000

Die Pinkster-Charismate se bydrae tot die gay debat.

Die feit dat ’n man nie ’n maagdevlies het nie, is deel van die rede waarom ’n Pinkster-charismatiese kerkgroep glo gay-huwelike is nie volgens die Bybel aanvaarbaar nie.

Die Christian Fellowship of Ministries (CFM) waaraan sowat 100 verskillende bedienings behoort, meen die huwelik tussen man en vrou verteenwoordig die verhouding tussen Jesus Christus (die bruidegom) en sy kerk (die bruid), of tussen God en sy mense.

Past. Gerrit van der Walt, administrateur van die CFM, sê hulle wil nie met ander kerke in debat gaan nie, maar hulle voel dié beginsel word nie gehoor in die openbare debat oor homoseksualiteit nie.

Wat gaan van NG Kerk word?

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 04 Jun 2007 05:59:00 +0000

Christina Landman bespreek die uitdagings waarvoor die komende week se Algemene Sinode van die NG Kerk te staan kom.

Die NG Kerk is broos. Hulle het sedert die vorige sinode ’n geraamde 26% van sy lidmate verloor. En hy het nie leiers nie. Die 13de algemene sinode vind vandeesweek plaas.

En ’n nuwe moderator moet gekies word.

Wat gaan gebeur? Gaan die kerk terugval op die verlede en agtertoe hervorm? Of gaan hy met ’n profetiese stem vorendag kom wat die toekoms vir almal gaan oopmaak? Gaan hy dit regkry om sy lidmate wat nog ryk is, maar bang is, veilig te laat voel? En terselfdertyd met ’n pastorale hart planne maak vir die armes? Het die kerk ’n plan om met lidmate wat nuut-arm is te werk? Die nuwe huisloses wat in ou woonwaens langs plattelandse strate in wit townships saamtrek? Of een van ses Wendy Houses huur in ’n vorige buurman se agterplaas? Bearbei die kerk hierdie lidmate? Of is dit net die bekeerkerke wat daar inbeweeg?

Die gay lyf: die NG Kerk se ergste strydperk

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 04 Jun 2007 05:57:00 +0000

Johann Rossouw bespreek die konsep van Skrifgesag in die huidige kerklike debatvoering.

WOENSDAG dien die verslag van die NG Kerk se taakspan oor homoseksualiteit voor dié kerk se algemene sinode. Volgens ’n artikel deur Johannes de Villiers (Beeld, 23 Mei) kon die taakspan nie eenstemmigheid bereik nie.

Vir gewone lidmate wat in onseker tye na geestelike leiding soek, moet dié onsekerheid waarskynlik onbevredigend wees. Maar wat as die soeke na ’n duidelike besluit oor die kwessie vir ’n oomblik agtergelaat word om eerder te vra hoe dit dan gekom het dat die gay-kwessie juis nou so fel in die NG Kerk woed?

Miskien as daar groter insig verwerf kan word in die kulturele konteks waaruit die kwessie ontspring, kan ’n mens ook verstaan waarom die terme en styl waarmee die kwessie die laaste jare beredeneer is, dit so moeilik maak om met die debat te vorder.

Ope briewe, die kerk en verandering

noreply@blogger.com (Fred Schoeman) — Mon, 04 Jun 2007 05:54:00 +0000

Die “ope brief aan die algemene sinode van die NG Kerk” oor die gay-kwessie geniet heelwat aandag in die media. Hier verduidelik dr. FRITS GAUM, eertydse redakteur van Kerkbode, skriba van die algemene sinode en een van die organiseerders van dié brief, wat die sin en waarde van so ’n gebaar is.

Nagenoeg 500 mense het die ope brief onder?teken – van teoloë soos Allan Boesak, John de Gruchy, Etienne de Villiers, Elna Mouton, Willem Nicol, Christina Landman, Nico Smith, Yolanda Dreyer, Julian Müller en Wentzel van Huyssteen, tot letterkundiges en skrywers soos Elize Botha, Henning Snyman, Cecile Cilliers en Madeleine van Biljon. Van politici soos Johnny de Lange, Loretta Jacobus en Andries Nel, tot kunstenaars, sangers en komponiste soos Willie Bester, Steve Hofmeyr en Hubert du Plessis.

Die brief is onderteken deur gays, hul familie en vriende, en deur baie ander mense. Dis onderteken deur ’n hele aantal lidmate van die NG Kerk, maar ook deur nielidmate met allerlei verbintenisse met dié kerk – óf deur familie, óf deur vriende, óf deur die geskiedenis.

Die ondertekenaars van die brief stel dit as hul oortuiging dat die meeste mense heteroseksueel gebore is en sommige mense gay. “Soos ’n heteroseksuele oriëntasie nie sonde is nie, so is ’n gay oriëntasie nie sonde nie. En soos ’n morele heteroseksuele leefwyse nie sonde is nie, so is ’n morele gay-leefwyse nie sonde nie.”