Dis dalk tyd vir heilige chaos

Stephan Joubert se artikel in Maandag se Godsdiens-aktueel rubriek in Beeld is 'n moet-lees!

Dis so jammer dat die kerk plek-plek “doodveilig” geword het. Sommiges wil die kerk in ’n veilige hawe omskep ver buite die bereik van alle storms. Die kerk durf egter nie so veilig en windstil wees terwyl ons samelewing in die greep van wie weet hoeveel krisisse wurg nie. Geloof is juis Godgegewe geleenthede om nog verder agter Jesus aan te stap, al is dit stormwaarts.

Van Jesus gepraat, sy werkterrein was midde-in ’n siek politiese en godsdienstige bestel waar armes, sondaars en randfigure geen stem gehad het nie. Juis daar het Hy gedurig “heilige chaos” veroorsaak deur op verrassende manier nuwe lewe te ontsluit wat sondaars, uitgeworpenes, armes, rykes, vroue, mans, Jode en nie-Jode se menswaardigheid voor God en mekaar herstel het.

Nie-bestaan van God nié bewys

Amie van Wyk bespreek die vraag of God se bestaan bewys kan word of nie na aanleiding van Richard Dawkins se boek, "The God Delusion."

Die nuwe boek The God delusion van die Oxfordse natuurwetenskaplike Richard Dawkins – te onderskei van Stephen Hawking van Cambridge – het die debat oor God opnuut laat opvlam.

Dawkins voer aan dat die bestaan van ’n persoonlike God wetenskaplik nie bewysbaar is nie, dat dit op bygeloof berus en dat die geloof in so ’n God vir die mens en samelewing gevaarlik en ondermynend is.

Nou is dit so dat die vraag na die bestaan van God seker die belangrikste vraag is wat ooit gestel kan word. Dis ook die moeilikste vraag. Is God daar? Wáár? Wié is Hy? Hoé is Hy?

Terwyl die voormoderne mens min moeite met hierdie vrae het, het hulle vir die moderne mens, met sy maatstaf van wetenskaplikheid en bewysbaarheid, ’n enorme probleem geword.

Ek herinner my ’n televisiegesprek met die Briste filosoof Bertrand Russell wat moes antwoord op die vraag: “Wat sou jy vir God sê indien Hy jou ná jou dood sou vra waarom jy nie geglo het nie?”

En sy antwoord: “Nie genoeg bewyse nie.”