Christian pilgrimage holds strong in Islamic Iran : Mail & Guardian Online

Nuus 'n sterk funksionerende Armeniaanse Christen gemeenskap in Iran.

The tents of thousands of pilgrims dot the hillside, the air is heavy with the scent of incense and the sounds of the church bell toll across the valley.

This is the Armenian Christian pilgrimage marking the feast of the first-century missionary, St Thaddeus, deep in the north-western mountains of the Islamic Republic of Iran.

Every summer for the past half century, thousands of Armenian pilgrims from Iran and beyond have descended on the remote Qareh Kelisa (black church) for three days of worship and relaxation with fellow Armenians.

It may seem remarkable that such a tradition holds strong in one of the world's most strictly Islamic countries, but Iran is home to hundreds of thousands of Armenians and a string of historically important churches.

"This is a gathering point which brings people together in one place. It creates solidarity among Armenians from both inside and outside Iran and is the most important date in the calendar," said Hayk Norouzian, a handicrafts dealer from Tehran.

This year up to 4 000 pilgrims, mainly from Iran, neighbouring Armenia and Arab countries with important Armenian populations like Lebanon and Syria, have pitched their tents on the hillside to mark the event.

They filled the church -- Iran's most important Christian monument which dates back to early decades of the faith -- for the climax of the weekend, a church service attended by the patriarchs of Tehran and Tabriz.

"The most important thing is that in a Muslim nation we have preserved this church," said Ani (32), a female computer scientist and choir singer.

"In Turkey, some Armenian churches have been ruined. It is a point of pride that in this country we have this church. The government of Iran values it and appreciates it," she said.

The church, built on the site of St Thaddeus's grave after he was slain by a pagan king, has withstood over one-and-a-half millennia of wars and earthquakes to dominate this landscape.

Gospel Riches | Christianity Today | A Magazine of Evangelical Conviction

Voorspoed teologie - Afrika styl.

Gospel Riches
Africa's rapid embrace of prosperity Pentecostalism provokes concern--and hope.
Isaac Phiri and Joe Maxwell | posted 7/06/2007 09:12AM


Pastor Michael Okonkwo rises from his gold-coated throne before 4,000 onlookers in Lagos, Nigeria. "Hallelujah!" bellows the self-proclaimed "father of fathers, pastor of pastors," wearing a glittery green gown. The crowd stands and roars.

Related articles and links



A 62-year-old former banker and graduate of the Morris Cerullo School of Ministry in San Diego, California, Okonkwo touts a seminar called "Financial Intelligence"; if you've missed it, he encourages you to buy the tapes. Okonkwo describes the "intelligence" he preaches in his book Controlling Wealth God's Way: "[M]any are ignorant of the fact that God has already made provision for his children to be wealthy here on earth. When I say wealthy, I mean very, very rich. … Break loose! It is not a sin to desire to be wealthy."

Bishop of the Redeemed Evangelical Mission (TREM) since 1988, Okonkwo presides over the annual Kingdom Life World Conference of 150 prosperity-oriented churches. But tonight he yields the podium to the Rev. Felix Omobude, who urges the crowd to dream big. "There are so many dream killers around," he says. "Don't let them kill your dream."

Omobude prophesies: "Your tomorrow will be better than today. In 2007 you will take your place."

The crowd is thrilled. Omobude promises that women will find husbands, audience members will buy new cars, and the barren will birth twins.

To open themselves to this blessing, Omobude encourages the crowd to give N25,000 (about $200). Local schoolteachers earn only $150 per month, so the amount is significant. Yet more than 300 people swarm Omobude, who rubs oil from a bowl on their palms. Within minutes, the church nets a tax-free $60,000.

Similar scenes unfold every day in countless venues throughout sub-Saharan Africa, where prosperity-tinged Pentecostalism is growing faster not just than other strands of Christianity, but than all religious groups, including Islam. Of Africa's 890 million people, 147 million are now "renewalists" (a term that includes both Pentecostals and charismatics), according to a 2006 Pew Forum on Religion and Public life study. They make up more than a fourth of Nigeria's population, more than a third of South Africa's, and a whopping 56 percent of Kenya's.

Cross Purposes | Christianity Today | A Magazine of Evangelical Conviction

Hierdie was een die mees geleesde artikels op Christianity Today se webtuiste.

Three of Great Britain's most prominent Christian groups have ended their 14-year conference partnership, scuttling the annual Word Alive youth event. At issue was disagreement over a speaker, the Rev. Steve Chalke.

But below the surface simmers a theological controversy that threatens to split the country's evangelicals.

Spring Harvest's namesake conference, the largest Christian event in the country, draws about 55,000 people each year to a multi-site, multi-week lineup. The organization recently asked that Keswick Ministries and the Universities and Colleges Christian Fellowship (UCCF) be willing to put Chalke, a member of Spring Harvest's council of management, on the student- and family-focused platform they co-host. When the ministries balked, Spring Harvest cancelled the event.

"The Word Alive committee, in good conscience, just didn't feel it would be appropriate, during that week, for Steve Chalke to be given a platform," said UCCF communications director Pod Bhogal. "Steve Chalke has made his dislike of penal substitution really, really clear, and … we didn't feel the nature of the atonement was one of those things you could agree to disagree over."

Chalke's theology first came into question in 2003 with the publication of his book The Lost Message of Jesus. In it, Chalke, the senior minister of Church.co.uk and founder of Oasis Trust and Faithworks, compared the prevailing Protestant view of the atonement to divine child abuse.

By: Religie, musiek en 07/07/07 span

Johann Rossouw bied 'n perspektief op die Rock teen geloof konsert.

“NOU soek ons vryheid ván geloof,” sê Anton Alberts, tromspeler van die heavy metal-groep Architects of Aggression. “Geloof is al sedert die begin van die mensdom deel van ons lewens. Dit is ook verantwoordelik vir van die bloedigste gevegte in die geskiedenis.

“Of dit nou in die naam van Ramses, Yaweh, Aries, Allah of Christus is, bly die menseregteskendings en al die dade onvergeeflik en onvergeetlik,” sê Alberts.

Bogenoemde kom uit ’n berig wat op 24 Mei 2007 in Beeld verskyn het na aanleiding van ’n konsert “teen geloof” wat volgens die berig vanaand in Hazelwood, Pretoria plaasvind.

In die dae ná die berig het daar nogal ’n heftige debat in Beeld se brieweblad oor die saak gewoed. Volgens ’n berig die afgelope Woensdag in Tshwane-Beeld waarin verwys word na mense se beheptheid met die syfer sewe, gaan die konsert wel voort.

Alberts se uitsprake en dié anti-religieuse houding wat vandag nogal wyd voorkom, verdien kommentaar.


IN die eerste plek kan daar min twyfel wees dat religie dikwels ingespan was en word om geweldpleging te regverdig, soos ook George W. Bush en Osama bin Laden ons herinner. Maar wil dit sê dat religie as sodanig mense tot geweldpleging beweeg of laat neig? Alles behalwe.

Kom ons neem as voorbeeld die berugte geval van die Inkwisisie en hekseverbranding in die Middeleeue in Europa. Kritici van religie is dikwels gou om dié voorbeeld by te sleep, maar die fout wat gemaak word, is om nie kennis te neem van die konteks waarin hierdie religieuse geweldpleging plaasgevind het nie.

Dit was naamlik ’n tyd van groot maatskaplike, ekonomiese en politieke ontwrigting wat gevolg het op die pes in Europa, en later vererger is deur die oorgang vanaf die Middeleeuse prinsdomme en koninkryke na die vroeë nasiestate. In so ’n konteks kan ook die religie, soos enige ander simboliese stelsel, verswak en misbruik word.

Die fout wat die kritici van religie maak, is om religie as ’n aparte gegewe te sien –­ so asof die politiek, die ekonomie, die kultuur en ander faktore nie ook ’n invloed op die stand van die religie in ’n gegewe samelewing of gemeenskap het nie.

In ons tyd is die grootste enkele oorsaak van geweldpleging die vernietiging van gemeenskappe se waardestelsels deur alles onder die diktate van die ekonomie te plaas –­ en nogmaals word die religie ook misbruik om geweldpleging te regverdig.

Hierdie proses rig ook groot skade aan die Afrikaanse wêreld aan. Daarom is dit ook so dat talle kerke ongelukkig verval in die uiterstes van óf sedeprekery of gevoelsbeswymings, óf altwee ­– wat gelukkig nie alle Afrikaanse kerke of geloofsgroepe geld nie.


IN die tweede plek, wanneer Alberts hom op menseregte (en die liberale orde) beroep, doen hy dit op so ’n wyse dat religie as ’n verbygaande ontwikkelingsfase van die mens gesien word.

Dié argument is vir die eerste keer in die 19de eeu in Europa ontwikkel, met die aanname dat die oënskynlike afgang van religieuse betrokkenheid in Europa die toon vir die res van die wêreld sou aangee.

Intussen het die 20ste eeu gekom, met groter geweldpleging as ooit, teen die agtergrond van die kerk as verswakte instelling en die nasiestaat op sy sterkste ­– alles behalwe ’n goeie teken vir diegene wat die religie as deel van kulturele onvolwassenheid gesien het.

In die res van die wêreld het religieë egter teen ’n groter tempo as ooit gegroei.

Die verdere probleem met Alberts se beroep op menseregte en die liberale orde wat dit ondersteun, is die aanname dat die liberale orde nie ook sy eie “teologie” het nie.

Hiervolgens sal die mark ons van alle ellendes verlos, veral in die vorm van die tegnologie. Die geestelike klas van weleer is verruil vir ’n klas van kundiges en bestuurders van elke soort –­ met allerlei “spiritualiteite” en geestelike kwaksalwery vandag aan die orde.

Dit laat ’n mens twee keer dink oor die “donker” Middeleeue toe die religie ’n veel meer rasionele samelewing as vandag gewaarborg het.

Dat Alberts hom self netjies op ’n religieuse struktuur beroep, spreek uit die feit dat hy nie skroom om gewoon sy geloofsbelydenis met taamlike selfversekerdheid te verkondig nie –­ dis die jeug se prerogatief om die wêreld so woedend te bestorm, maar dis nog ver van ’n deurdagte standpunt.


IN die derde plek is dit, wanneer die gesprek oor religie gaan, altyd sinvol om die Latynse grondwoorde van die woord te onthou: onderskeidelik religare en religere. Die eerste beteken om te versamel of byeen te bring, die tweede om te verbind.

So min of meer wat rock in die besonder en goeie musiek in die algemeen ook in sy beste oomblikke doen, juis en veral wanneer dit ons met die “meer as ons” in verbinding bring.

Die woord religie is dus nog veel omvattender as die woord godsdiens. Maar selfs die woord religie kan nog kwalik begin om te beskryf waaroor dit gaan wanneer ons met volle oorgawe ons oopstel vir dit wat nooit gesê kan word nie, en wat ons op onverstaanbare wyse inspireer tot die goeie.

Beeld

André van Niekerk skryf oor die gewilde fliek, As it is in Heaven.

Die veelbesproke Sweedse rolprent As it is in heaven, maak nog steeds teatergangers se harte vol.

Die fliek tref al my vriende – die kerkgangers en die nie-kerkgangers. Is dit miskien ’n aanduiding van ’n sterk gemeenskaplike behoefte?

Ons verlang na ’n gemeenskap waarin ons net onsself kan wees, waar ons eie woorde heel kan word en ons nie nog meer pyn en skuld kry nie. Aan die teenkant kom die dirigent, Daniel Daréurs, ná ’n roemryke loopbaan as’t ware aarde toe. Daar is ’n sterk teenstelling tussen die konsertsale se swart aandpakke en die wit sneeulandskap rondom sy ou skooltjie wat hy as eenvoudige blyplek inrig. Dis hier waar hy as kind afgeknou is . . .

In sy eie gebrokenheid gee hy homself vir die eenvoudige dorpsmense as koorleier. Soos hul harte oopgaan vir die musiek, val hul maskers van voorgee af. Hulle erken die pyn wat vir lank onderdruk is. Daar vind konfrontasie plaas. Een ná die ander maak hulle vrede saam met hulle verlede, versoen hulself met wie hulle is en kry moed om na ’n egte wyse van leef te verander.

Anders as die koorleier is die dorpsdominee deur die preekstoel verhef. Hy kan van daar nie insien hoe die wettiese godsdiens sieldodend vir homself en ander geword het nie. Sy vrou sien die magsmisbruik raak: deur voortdurend skuld uit te deel, bly mense van kerklike verlossingsuitsprake afhanklik.

Tussen geldige besware en skinderstories kon hy nie onderskei nie. Die ergste is dat hy sy eie menslikheid ontken en hom van sy vrou vervreem. Die kunsmatige gemeenskap wat hy help vorm, het daarom geen moed teen onreg nie.

Soos Jesus se prentetaal help Kay Pollak se fliek mense om vormgodsdiens in te ruil vir die evangelie. Dis dié musiek van opofferende en waagmoedige liefde wat ons harte oop maak.

Groep Christene bid vir rockers en konsertgangers

Die 777 Rock teen geloof konsert het Saterdag plaasgevind.

’n Groep Christene het tydens die 777 Rock teen geloof-konsert in Pretoria vir die siele van die rockers en hul aanhangers gebid en die “Onse Vader” gesing.

’n Paar honderd konsertgangers het dié omstrede konsert in Hazelwood bygewoon.

Die bidgroep van ongeveer 13 mans en ’n kind het ’n paar treë weg van die ingang rondom ’n posbus gestaan en bid.

Dié groep wou nie hulself identifiseer nie, maar een van die mans wat ook anoniem wou bly, het gesê dat hulle nie daar was vir publisiteit nie.

“Ons staan juis eenkant omdat ons nie publisiteit soek nie.

Beeld

André van Niekerk vertel hoe skewe beelde van God - wat veral in fundamentalistiese kringe oorgedra word - later tot groot geloofsprobleme kan lei.

“Hulle was kerkmense totdat die dubbele tragedie hulle getref het . . .”

‘n Mens hoor nogal meermale van mense wat as gelowiges lewe totdat ’n krisis meebring dat hulle niks meer van God wil glo nie.

Meestal, lyk dit my, is die groot oorsaak van so ’n afkeer ’n verdraaide beeld van God wat by mense posgevat het.

Ek kan aan ten minste vier sulke gevaarlike waanbeelde oor God dink:


Om geloof aan veral kinders te bemark, word dit as ’n suksesresep voorgestel: “Glo in God en alles sal reg uitwerk . . .”.

“As jy nie glo nie,” word op goedkoop verkoopstrant bygevoeg, “sal slegte dinge jou tref.”


Om ’n groepsgevoel te versterk, word geïnsinueer dat God aan die kant van ’n bepaalde groep sal wees. Hierdie soort burgerlike godsdiens verminder kritiese moraliteit maar vererger die skok wanneer magsoornames plaasvind.


Om sekerheid en hoop te verleen, word verkondig dat God alles sou beheer. God se worsteling met die kwaad en die onpeilbare verhouding tussen God se almag en sy liefde word bemarkingsonthalwe geïgnoreer.


Om mense aan te moedig om getrouer in hul geloofsbeoefening te wees, word die indruk geskep dat die Here gereelde gebede en moeitevolle gehoorsaamheid aan hom met voorspoed sal beloon.

Maretta Bellingan: Die Here het sy hande vol

Maretta Bellingan skryf 'n interessante rubriek wat 'n aantal geloofsake aanspreek.

Hy wil nou nie snaaks wees nie, het ’n bekende Hollywood-akteur per geleentheid gesê, maar hy dink God het beter dinge om Hom mee besig te hou as om te besluit wie gaan ’n Oscar wen. ’n Uitlating wat ’n mens gerus kan begroet met ’n joviale amen!

Die laaste tyd, en ek bedoel sowaar nie om op iemand se gelowige tone te trap nie, het die Here sy hande vol. As Hy nie moet keer dat Jaco van der Westhuyzen van die dwarspale af neuk nie, moet Hy vir Francois Steyn help om twee skepskoppe oor te klits.

Daar was uiteenlopende reaksie op Van der Westhuyzen se God-is-koning-T-hemp-stunt ’n paar weke gelede. Rapport het sommer 20 000 koerante meer verkoop. Halleluja! En behoed jou sondige siel as jy die huppelende rugbyspeler se optrede durf bevraagteken het. Die broeders en die susters het hul ontsteltenis duidelik in die koerante se briewekolomme bekend gemaak.

Kerklike denke oor huwelik en seks

Anne-Marie Mischke gee 'n oorsig en evaluering van die boek: Liefde is die grootste: oor erotiek en seksualiteit, onder redaksie van Cas Vos en Dirk Human.

Haas ondenkbaar sal dit vir vandag se geslag jong mense wees: daar was ’n tyd toe in kerkkringe van ’n ongetroude paartjie wat saamwoon gesê is: “Hulle leef in sonde saam.”

En van seks voor die huwelik, wat gewoonlik net onder die kerkraad se aandag gekom het as die eersteling ses of sewe maande ná die troudag perdfris en gesond en met ’n nege-maande-massa die lewenslig gesien het, is gesê: hulle het oor die tou getrap.

Argaïes klink dit nou, maar nog nie heeltemal sonder dilemma vir predikante en kerkrade nie. Anderpad kyk hulle wel – meestal – maar lees hulle nou die Bybel anders?